Θέατρο και θεραπεία στα ιερά του Ασκληπιού κατά την αρχαιότητα

Τις ρίζες της ύπαρξης θεάτρων μέσα στα Ασκληπιεία μπορεί κανείς εύκολα να αναγνωρίσει σε σχετικές με τη φροντίδα της υγείας θρησκευτικές τελετουργίες της αρχαιότητας (εικ. 1).

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η τελετή που μας παραδίδει ο περιηγητής του 2ου μ.Χ. αιώνα Παυσανίας ότι γινόταν κοντά στο πρυτανείο των Μεγάρων. Εκεί υπήρχε ένας βράχος που τον έλεγαν Ανακληθρα, επειδή η Δήμητρα, έλεγαν, όταν αναζητούσε την κόρη της που την είχε απαγάγει ο Άδης, σταμάτησε στο βράχο και την φώναζε (την ανακαλούσε). Και ο Παυσανίας διαβεβαιώνει: «μέχρι τις μέρες μου οι γυναίκες των Μεγαρέων αναπαριστούν ό,τι έγινε τότε σύμφωνα με αυτή την παράδοση». Η αναφορά αυτή του περιηγητή δείχνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τις αρχές της θεατρικής πράξης: Η έμφυτη ορμή του ανθρώπου για την εξασφάλιση καλών συνθηκών στη ζωή τον οδήγησε στην αναπαράσταση θεϊκών «γεγονότων», τα οποία, σύμφωνα με τη θρησκευτική του πίστη, συνέβαλλαν στην ευνοϊκή γι’ αυτόν λειτουργία του κόσμου. Τέτοια ήταν η περιπέτεια της Δήμητρας και της Κόρης της, που αναπαριστούσαν στα Μέγαρα. Το κρύψιμο της Κόρης στον Άδη και η κατοπινή άνοδός της στο φως του ήλιου έκανε τη γη, σύμφωνα με το μύθο, να δώσει πλούσια καινούργια σοδειά. Αναπαράγοντας λοιπόν με τη μίμηση τα «γεγονότα» αυτά, ο πιστός αισθανόταν ότι αναπαρήγε και την ευνοϊκή τους επίδραση στη ζωή του.